Zoals zo vele anderen wordt Lisa door donkere helikopters zonder kenteken lastiggevallen. Katharina was daar zelf getuige van toen ze Lisa bezocht. Deze helikopters houden zich aan geen enkele luchtvaartregel inzake veiligheid en schijnen tot geen enkele officiële instantie te behoren. Lisa heeft foto's waarop een stuk verbrande aarde in de vorm van een driehoek achter haar huis te zien is. Helaas zijn daarvan nog geen grondmonsters voor onderzoek genomen. Maar Lisa's honden werden, net als die van Debbie Jordan, ziek. Ze kregen een vreemde huidaandoening waarvan de dierenarts de oorzaak niet wist te achterhalen.
In haar dagboek beschrijft Lisa typische traumatische flashbacks van UFO-ontvoeringservaringen. In die flashbacks zag ze hoe ze door kleine grijze wezens met amandelvormige ogen, reptiloïde wezens en andere niet-menselijke wezens in UFO's werd onderzocht. Interessant is vooral dat ook Lisa flashbacks heeft waarin militairen voorkomen of zoals bij Katharina Wilson, locaties die aan een ziekenhuis of kliniek doen denken. Een van de scènes die zich daar afspelen, beschrijft ze als volgt:
"Ik word wakker en zie dat ik op een medische onderzoekstafel lig, in een kleine ruimte met witte tegels op de muren. Ik help een man met een donkere huid, die aan een ziekenbroeder doet denken, om een apparaat dat er als een bloeddrukmeter uitziet om mijn linkerarm aan te brengen. Dan zie ik een levenloze vrouw met een wijd opengesperde mond en een donkere huid op een tafel naast mij liggen. Ik schat haar leeftijd op veertig á vijftig jaar. Ik herinner me hoe ik daarna door metalen vleugeldeuren werd geduwd."
De volgende dag ontdekte Lisa zwellingen ter grootte van een muntstuk voor op haar linkerbeen. Verder merkte ze dat de binnenkanten van haar benen schrijnden. Lisa zegt dat ze sinds ongeveer twee jaar in haar linkeroor signalen hoort die op morsetekens lijken. Soms hoort ze ook in beide oren een gonzend geluid. Dat geluid maakt haar zeer nerveus en zou verband kunnen houden met de overvliegende helikopters. Op een nacht in augustus 1993 had Lisa een zeer realistische droom. Daarin kwam een UFO voor en een klein grijs wezen dat haar verschillende instructies gaf.
De avond daarop had ze wederom een droom, waarin ze door militair personeel ruw werd verhoord. Lisa vertelt dat de militairen haar porden en zelfs een wapen tegen haar achterhoofd hielden. Onder die militairen waren mannen in groene uniformen die haar vragen stelden, en andere in zwarte uniformen die zich op de achtergrond hielden. Op dat moment kon ze niet vaststellen wat de militairen van haar wilden. Op 17 december 1993 kreeg ze een flashback waarin ze zichzelf op haar rug zag liggen. Ze was op een brancard vastgebonden en werd door een gang gereden. Ze herinnert zich nog hoe daarna iemand een object in haar linkeroor inbracht. De dag daarop had ze pijn in dat oor en een branderige keel. Twee dagen later noteerde ze in haar dagboek dat ze tijdens die ervaring met een Japans ogende man meent te hebben gesproken. In haar aantekeningen schrijft ze het volgende:
"Opeens ben ik omringd door in het zwart gekleed militair personeel. Andere soldaten dragen groene uniformen. De soldaten behandelen me zeer bruut. Ik smeekte ze om me niet zo hard te porren. Ik was er behoorlijk ontdaan van. Daarna kwamen we in een soort kantoor. Een man zat achter een tafel. Hij droeg een groen uniform zonder naamplaatje of opgenaaide rangaanduiding. Hij ondervroeg me over mijn ervaringen met de ufonauten. Bovendien vroeg hij zich af hoe men het grote publiek op dat probleem attent zou kunnen maken. Ik zei tegen hem dat veel mensen weten dat UFO's bestaan en dat anderen dat nooit zullen accepteren."
Daarna praatten ze over politiek en religie. De man tegenover haar was zeer bezorgd en geërgerd. Lisa had de indruk dat hij van oordeel was dat het UFO-vraagstuk onbeheersbaar begon te worden. De avond daarop kreeg Lisa opnieuw een traumatische flashback, wederom met een militaire inhoud. In die flashback zag ze een man die ze van andere kidnappings kende. Deze gaf haar te verstaan dat zij de sleutel tot die raadsels was. Ook in deze flashback was ze weer omringd door gewapende mannen in groene en zwarte uniformen. Lisa moest op een oude houten stoel gaan zitten en een hard verhoor ondergaan.
Interessant is dat ze tijdens deze ervaring houten kisten zag met de naam Langton of Langley en "Virginia" erop. Ze kan zich herinneren dat ze met een ondergrondse shuttle naar de verhoorkamer werd gebracht. Daarna werd ze door militair personeel door verscheidene gangen geëscorteerd. Lisa gelooft ook dat daar behalve zijzelf nog andere burgers aanwezig waren.
Katharina Wilson vroeg haar tijdens een bezoek of ze wist dat in Langley, Virginia het hoofdkwartier van de CIA is gevestigd. Lisa beantwoordde die vraag ontkennend. Ze denkt dat ze naar een luchtmachtbasis werd gebracht. Katharina Wilson ontdekte dat ook in de omgeving van Langley een luchtmachtbasis ligt, nabij de plaats Hampton. Aan die luchtmachtbasis grenst het NASA-Langley-onderzoekscentrum. Onderzoek van dr. Richard Sauder wees uit dat er in Virginia diverse ondergrondse militaire bases zijn.
Lisa kan zich verder de naam Ortega en de codewoorden Top Shelf, Top Hat en JAGNUS herinneren. Ze beweert die woorden tijdens een militaire kidnapping op een blad papier te hebben zien staan. Ze herinnert zich ook dat de deuren werden geopend met behulp van pasjes. De voor haar meest traumatische gebeurtenis vond plaats in 1994. Bij deze flashbacks herinnert ze zich een mogelijke verkrachting door militair personeel. Dat scenario is wel bijzonder mysterieus, omdat Lisa naast zich een klein grijs wezen waarnam dat in een zwarte cape gehuld was.
Zoals iedereen zich zal kunnen voorstellen, kan Lisa de psychische en lichamelijke naweeën van deze akelige ervaringen amper verwerken. Vaak merkt ze na deze ontvoeringsbelevenissen hoe haar lichaam kleine kneuzingen, zwellingen, bloeduitstortingen en vreemde littekens vertoont. Bovendien is, zoals bij vele andere vrouwelijke slachtoffers, haar menstruatiecyclus ontregeld, heeft ze pijn en voelt ze zich onwel. De in dit hoofdstuk behandelde gevallen maken het minstens aannemelijk dat geheime militaire eenheden personen die naar eigen zeggen door ufonauten ontvoerd zijn op hun beurt kidnappen en onderzoek op hen uitvoeren. Als dergelijke militaire eenheden inderdaad bij het UFO-ontvoeringsfenomeen betrokken zijn, vraagt men zich af wat zij van de ontvoerden willen, en of het mogelijk is dat zulke eenheden in een democratisch land als de VS vrij spel hebben.
Bronnen:
1 Lisa, Excerpten uit Lisa's aantekeningen en persoonlijke mededelingen aan Helmut en Marion Lammer, 1996
